Zeer zwaar voor dit type! Deze munten werden eerder beschouwd als nummi of folles. In werkelijkheid zijn dit argentei gemaakt van biljoen (een zilverlegering van 20 tot 25%). De argenteus werd gecreëerd in 294 tijdens de geldhervorming en werd in waarde teruggebracht tot 1/96 van het pond. Haar productie stopte in de vroege jaren 310. In deze zeldzame emissie van Trier werden argentei met verschillende keerzijden geslagen voor Constantijn, Licinius en Maximinus II, dus voor de breuk van de laatstgenoemde met de andere twee. De keerzijde met SOLI INVICTO COMITI („Aan de Onoverwonnen Zon, de Metgezel”) toont Sol Invictus in een quadriga, met opgeheven rechterhand en een zweep in de linkerhand. De vier paarden en de rijzende zonnegod benadrukken kracht, beweging, overwinning en eeuwigheid. De dagelijkse cyclus van de zon — die iedere nacht lijkt te verdwijnen maar iedere ochtend opnieuw verschijnt — maakte Sol bij uitstek tot een symbool van onoverwinnelijkheid en eeuwige vernieuwing. Het woord COMITI is hierbij bijzonder belangrijk. Het betekent „metgezel” of „begeleider” en presenteert Sol als de goddelijke begeleider van de keizer. De munt zegt daarmee niet alleen dat de keizer door de zonnegod wordt beschermd, maar suggereert een nauwe band tussen de keizerlijke macht en Sol. In de wetenschappelijke literatuur wordt comes in deze context dan ook geïnterpreteerd als de goddelijke metgezel die de keizer vergezelt en hem bij zijn militaire activiteiten beschermt en naar de overwinning leidt.
Denominatie:
Biljoen argenteus
Conditie:
Zeer fraai
Formaat:
17 mm
Gewicht:
3,35 gram
Periode:
309 Na chr.
Muntplaats:
Trier
Muntsnede:
PTR
Voorzijde:
IMP MAXIMINVS AVG, gedrapeerde en gepantserde met stralenkroon naar rechts, Globe in hand. Maximinus als Keizer.
Achterzijde:
SOLI INVICTO COMITI. Sol in vierspan van voren bezien. De onoverwinnelijk sol, de metgezel.
Referentie:
VI RIC 826
Maximinus II was de neef van Galerius en werd door hem in 305 na chr tot Caesar van het oostelijke rijk benoemd.
Toen Galerius stierf, benoemde hij Licinius tot Augustus, dit tot woede van Maximinus. Licinius versloeg later bovendien de geheime bondgenoten van Maximinus:
Maximianus en Maxentius. Maximinus begreep dat hij de volgende was en trok ten strijde, maar werd uiteindelijk verslagen in de slag bij Tarsus.
Het is onduidelijk of hij daarna zelfmoord pleegde of terechtgesteld werd.
