Constantius II - concordia militvm schaars (S2618)

De keerzijde verwijst naar de politieke en militaire crisis van 350. Na de moord op Constans en de machtsgreep van Magnentius werd Vetranio door de Donaulegers tot keizer uitgeroepen. Het omschrift CONCORDIA MILITVM, ‘de eensgezindheid van de soldaten’, benadrukt de loyaliteit en verbondenheid van het leger onder het wettige keizerlijke gezag. Constantius draagt militaire kleding en houdt twee labara: keizerlijke legerstandaarden die sinds Constantijn de Grote verbonden waren met de Constantijnse dynastie en goddelijke bescherming. Zij verbeelden waarschijnlijk de verenigde legers van Constantius en Vetranio tegenover Magnentius. De ster boven de keizer onderstreept de hemelse goedkeuring van zijn heerschappij. De samenwerking was echter van korte duur: op 25 december 350 deed Vetranio afstand van de troon. De munt verenigt zo militaire eensgezindheid, dynastieke legitimiteit en goddelijke bescherming in één krachtige politieke boodschap.

Denominatie:
Maiorina 
Conditie:
Zeer fraai (mooie glans)
Formaat:
23 mm 
Gewicht:
4,74 gram
Periode:
350 Na chr.
Muntplaats:
Siscia
Muntsnede:
.ASIS*
Voorzijde:
DN CONSTANTIUS PF AVG,  buste met diadeem naar rechts met ster aan de voorzijde en een A aan de achterzijde. Constantius als Augustus.
Achterzijde:
CONCORDIA MILITVM  keizer met twee labara. Eenheid van het leger.
Referentie:
RIC VIII 280 schaars

Tweede zoon van Constantijn de Grote, geboren in Sirmium en al in 324 tot Caesar benoemd. Na de dood van zijn vader in 337 greep hij snel macht — vermoedelijk was hij de aanstichter van de moord op een groot deel van de mannelijke familieleden — en verdeelde hij het rijk met zijn broers Constantijn II en Constans. Hij kreeg het oosten, zonder Thracië, Achaea en Macedonië. Beide broers stierven binnen dertien jaar: Constantijn II in 340 in een gevecht met Constans, Constans zelf in 350 door toedoen van usurpator Magnentius. Constantius maakte zijn neef Gallus tot Caesar voor het oosten en trok zelf naar Italië. Na een onbesliste slag bij Mursa (351) versloeg hij Magnentius definitief bij Mons Seleucus (353); Gallus liet hij een jaar later executeren wegens opstandigheid. Aan de oostgrens vochten de Perzen hem voortdurend aan, met wisselend maar overwegend afwerend succes. Tegen Germaanse stammen ging het beter: overwinning op de Alamannen in 354, campagnes tegen Quaden en Sarmaten aan de Donau. In 355 benoemde hij op advies van zijn vrouw Eusebia zijn neef Julianus tot Caesar in Gallië. Diens successen daar leidden ertoe dat de troepen hem in 360 tot keizer uitriepen. De dreigende burgeroorlog bleef uit doordat Constantius in november 361 een natuurlijke dood stierf.