Nero vond zijn muzikale talenten een wonder om te aanschouwen en deelde die daarom met iedereen die hij kon dwingen te luisteren. Tijdens zijn tournee door Greece won hij prijzen bij vrijwel elke wedstrijd waaraan hij deelnam. Na zijn terugkeer in Italy leidde hij een triomfantelijke processie naar de hoofdstad, waar hij onderweg werd toegejuicht door verbaasde en vaak ongelovige toeschouwers. Langs de route liet hij talloze standbeelden van zichzelf oprichten waarop hij de lier bespeelde. De Romeinse geschiedschrijver Suetonius vermeldt zelfs een munt met precies dat motief. Het lijdt weinig twijfel dat dit hetzelfde type munt is. Daardoor biedt deze uitgave een bijzondere kans om een munt te bezitten die expliciet door een antieke auteur wordt genoemd. Aanvullend is het interessant dat Nero zichzelf niet alleen als keizer wilde presenteren, maar ook als kunstenaar en cultureel icoon. In de traditionele Romeinse elitecultuur werd optreden op een podium echter als onwaardig beschouwd voor een heerser. Zijn publieke optredens als zanger en lierspeler werden daarom door veel senatoren en historici gezien als een teken van decadentie en zelfverheerlijking. Juist daarom zijn munten met Nero als musicus zo opmerkelijk: zij vormen tastbaar propagandamateriaal waarmee hij zijn artistieke imago actief verspreidde door het hele rijk.
Denominatie:
AE AS
Conditie:
Fraai
Formaat:
28 mm
Gewicht:
9,0 gram
Periode:
64-66 Na chr.
Muntplaats:
Lyon
Muntsnede:
-.-
Voorzijde:
NERO CLAVD CAESAR AVG GERMANICVS , blote buste naar rechts op kleine globus. Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus.
Achterzijde:
PONTIF MAX - TR POT IMP P P S - C Nero als Apollo met lier naar rechts
Referentie:
BM-376, Paris-101, C-247, RIC-416.
Nero, wie kent hem niet. Een van de meest beruchte Romeinse keizers. Nadat hij Claudius, zijn adoptief vader, en diens zoon Britannicus uit de weg had geruimd met zijn moeder Agrippina II, lag de weg vrij voor de keizerlijke macht. Hij vermoordde later zijn vrouwen Poppaea en Octavia, die zelfs zwanger was, en reciteerde een gedicht, terwijl Rome in brand stond. Hij gaf de Christenen de schuld, die de volgende 300 jaar onderwerp werden van vervolging. Nero gaf zich over aan decadentie en loste problemen, met onder ander de opstandelingen Otho en Galba, slecht op. De Senaat zette hem af en toen hij op het punt stond gearresteerd te worden pleegde hij zelfmoord met een dolk.