- Beschikbaarheid: Op voorraad
- Model: SOL Antioch AI
De voorstelling op de munt van Maximinus II, met de inscriptie SOLI INVICTO en de afbeelding van de zonnegod Sol met het hoofd van Serapis, heeft een diepe symbolische betekenis. Soli Invicto betekent "de Onoverwinnelijke Zon" en verwijst naar de zonnegod Sol, die in de Romeinse tijd werd gezien als bron van goddelijke macht en legitimiteit voor de keizer. Door zichzelf met deze god te associëren, wilde Maximinus II zijn macht als goddelijk gelegitimeerd presenteren. De combinatie van Sol met het hoofd van Serapis laat een religieuze vermenging zien van Romeinse en Egyptische goden. Serapis was een god van Egyptische oorsprong die symbool stond voor genezing, de onderwereld en universele wijsheid. Door de kenmerken van Serapis te integreren in de afbeelding van Sol, benadrukte Maximinus II een universeel goddelijk gezag dat verschillende religieuze tradities omvatte. Maximinus II stond bekend om zijn vijandige houding tegenover het christendom en promootte juist de traditionele Romeinse godsdienst. Door deze goddelijke voorstelling op zijn munten te plaatsen, positioneerde hij zichzelf als de keizer die door de oude goden werd gesteund, in tegenstelling tot keizers die het christendom begunstigden. De munt diende dus als politiek en religieus propagandamiddel om zijn macht en rol in het rijk te versterken.
Denominatie:
Follis AE brons
Conditie:
Bijna prachtig
Formaat:
20 mm
Gewicht:
5,05 gram
Periode:
311 Na chr.
Muntplaats:
Antioch
Muntsnede:
ANT
Voorzijde:
IMP C GAL VAL MAXIMINVS P F AVG , kop met lauwerkrans naar rechts,. Maximinus als Keizer.
Achterzijde:
SOLI INVICTO. Sol met stralenkroon met in zijn hand het hoofd van Serapis . AI en ster in veld. De onoverwinnelijke Sol.
Referentie:
VI RIC 167 b
Maximinus II was de neef van Galerius en werd door hem in 305 na chr tot Caesar van het oostelijke rijk benoemd.
Toen Galerius stierf, benoemde hij Licinius tot Augustus, dit tot woede van Maximinus. Licinius versloeg later bovendien de geheime bondgenoten van Maximinus:
Maximianus en Maxentius. Maximinus begreep dat hij de volgende was en trok ten strijde, maar werd uiteindelijk verslagen in de slag bij Tarsus.
Het is onduidelijk of hij daarna zelfmoord pleegde of terechtgesteld werd.